15.4. Baza sportowo–rekreacyjna

Stan infrastruktury jest jednym z najważniejszych czynników stanowiących o możliwości rozwoju sportu i rekreacji. Miejskimi obiektami zarządza Miejski Ośrodek Sportu, Rekreacji i Rehabilitacji.

Ośrodek udostępnia bazę sportową i rekreacyjną klubom i związkom sportowym, organizacjom kultury fizycznej, fundacjom, organizacjom sportowym i zawodowym, szkołom, uczelniom, zakładom pracy i osobom prywatnym. Obecnie MOSRiR zarządza następującymi obiektami:

• Stadion Miejski im. Floriana Krygiera, ul. Karłowicza 28,
• Szczeciński Dom Sportu, ul. Wąska 16,
• Hotel Szczecińskiego Domu Sportu, ul. Unisławy 29,
• Hala Miejska, ul. Twardowskiego 12,
• Młodzieżowe Centrum Sportowe – Hala, ul. Narutowicza 17,
• Miejski Stadion Lekkoatletyczny, ul. Litewska 20,
• Zespół Obiektów Sportowych „Tor Kolarski”, al. Wojska Polskiego 246,
• Stadion Młodzieżowy, ul. Tenisowa 38,
• Kompleks Sportowo-Rekreacyjny, ul. Nehringa 65, 67,
• Obiekt Sportowo-Rekreacyjny, ul. Modra.

Liczbę i rodzaje obiektów sportowych znajdujących się na terenie Szczecina według stanu na koniec 2007 r. przedstawia Tabela Nr 14.2.
Z analizy ogólnego stanu istniejącej, specjalistycznej bazy sportowej, wykorzystywanej dla potrzeb sportu wyczynowego (stadiony piłkarskie, stadiony lekkoatletyczne, tory kolarskie, baseny itp.) wynika, że wiele obiektów na skutek wieloletniej i nadmiernej eksploatacji nie spełnia aktualnie obowiązujących standardów w zakresie rozwiązań funkcjonalno-technicznych, zarówno w stosunku do wymagań polskich, jak i międzynarodowych federacji sportu. W wielu dyscyplinach sportu posiadamy zaledwie jeden obiekt specjalistyczny klasy międzynarodowej, a mianowicie Miejski Stadion Lekkoatletyczny im. Wiesława Maniaka, który uzyskał w 2007 r. certyfikat drugiej klasy Międzynarodowego Stowarzyszenia Federacji Lekkoatletycznych (IAAF), uprawniający do prowadzenia na nim zawodów międzynarodowych do rangi młodzieżowych mistrzostw Europy włącznie. Pomimo uzyskanego certyfikatu, stadion wymaga pewnych nakładów inwestycyjnych, brakuje m.in. odpowiedniego stadionu rozgrzewkowego i większej trybuny. Obecnie jest 1 638 miejsc. Na świecie jest 55 stadionów mających certyfikat IAAF pierwszej klasy oraz 112 drugiej. Szczeciński stadion jest trzecim stadionem w Polsce, po Bydgoszczy i Warszawie, który uzyskał taki certyfikat.
Szczecińskie stadiony piłkarskie nie odpowiadają podstawowym standardom, jakie powinny spełniać obiekty tego typu. Jedynym z liczbą miejsc na trybunach powyżej 3 000 jest Stadion Miejski im. Floriana Krygiera (17 783 miejsca). Obiekt objęty jest w całości systemem monitoringu oraz posiada elektroniczny system identyfikacji kibiców przyjezdnych. Od lata 2005 do początku 2007 roku był największym obiektem w Polsce, na którym rozgrywano mecze Orange Ekstraklasy. Mimo dużych kwot wydatkowanych rokrocznie na remonty i modernizacje (łącznie w latach 2006 – 2007 wydatkowano z budżetu Miasta 8 731,7 tys. zł) obiekt jest przestarzały i nie odpowiada w pełni wymogom licencyjnym UEFA dla organizacji rozgrywek o Europejskie Puchary i oficjalnych meczów międzynarodowych.
Stan techniczny pozostałych stadionów, mimo bieżących remontów, w większości można ocenić na dostateczny. Wciąż brakuje pieniędzy na zakup urządzeń sportowych, brakuje zespołów obiektów pomocniczych, brakuje bieżni oraz odpowiedniej nawierzchni, odpowiedniej liczby miejsc dla widzów.
Pod pojęciem boisk do gier wielkich należy rozumieć boiska o nawierzchni i wymiarach odpowiednich do gry w piłkę nożną i hokeja na trawie z bieżnią okólną lub prostą. Należy zauważyć, że 22 spośród 32 obiektów to obiekty przyszkolne i w zasadzie tylko te posiadają odpowiedni standard.
W 2007 r. zakończono prace związane z budową pełnowymiarowego boiska piłkarskiego ze sztuczną nawierzchnią (posiadającą certyfikat FIFA) przy ul. Witkiewicza. Jest to pierwszy taki obiekt w Szczecinie. Inwestycja kosztowała 5 mln zł, które w całości wyłożyło miasto. Jest jednak szansa, że przynajmniej część pieniędzy uda się odzyskać z Zachodniopomorskiego Programu Szkolenia Młodzieży Piłkarskiej i Rozwoju Infrastruktury Sportowej EUROBOISKA, przy udziale środków z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego. Obiekt posiada sztuczne oświetlenie o mocy 400 luksów, co pozwoli rozgrywać mecze do późnych godzin wieczornych. Niestety nie wybudowano trybun oraz zaplecza socjalno-technicznego. W 2007 r. zakończyła się budowa kompleksu boisk przy ulicy Nehringa. Wybudowano pełnowymiarowe boisko piłkarskie (wcześniej było tylko jedno) oraz mniejsze boisko treningowe. Inwestycja kosztowała około 3,7 mln zł.
W Szczecinie znajduje się 280 boisk do gier małych (w większości są to obiekty przyszkolne), statystyka ta może być jednak myląca, ponieważ boiska do różnych gier zespołowych zazwyczaj występują na tym samym placu, a liczone są osobno. W ramach Projektu „Modernizacja Boisk i Obiektów Sportowych” na modernizację boisk sportowych w latach 2006 – 2007 łącznie wydatkowano z budżetu Miasta 3,4 mln zł.
Spośród 24. hal sportowych żadna nie posiada widowni powyżej 2 000. miejsc i odpowiedniej wysokości umożliwiającej prowadzenie rozgrywek międzynarodowych i krajowych. Blisko połowa obiektów wymaga pilnych remontów i modernizacji
Szczecin posiada 3 strzelnice, wszystkie do broni pneumatycznej, brakuje natomiast strzelnicy do broni kulowej.

Wszystkie pływalnie sportowe kryte mają wymiary 25x12,5 m. Ze względu na wymiary, na żadnym z obiektów nie można przeprowadzić imprezy rangi krajowej (poza pływalnią w Szczecińskim Domu Sportu) czy międzynarodowej, brakuje również pływalni 50 m dla całorocznych treningów szczecińskich pływaków. Szczecin posiada jedną pływalnię sportową otwartą (wymiary – 50x20 m), wymaga ona jednak remontu. W 2007 r. rozstrzygnięto konkurs na koncepcję architektoniczną krytego basenu pełnowymiarowego pływackiego wraz z trybunami na 1 500 do 2 000. widzów, spełniającego wszystkie wymogi Międzynarodowej Federacji Pływackiej do organizacji międzynarodowych zawodów.
Poprawiły się natomiast warunki dla szczecińskich wioślarzy. W 2006 r. zakończył się remont basenu wioślarskiego w Szczecińskim Domu Sportu. Na basenie wioślarskim jest osiem stanowisk treningowych. Koszt całkowitego remontu to 682 tys. zł.
Kąpieliska w mieście to pływalnie otwarte rekreacyjne, które nie spełniają norm obiektów sportowych a ich powierzchnia i standard ciągle ogranicza możliwość wypoczynku i rekreacji.
Obiekty do sportów zimowych spełniają rolę obiektów rekreacyjnych, a nie sportowych.

Poza obiektami sportowo-rekreacyjnymi działalność rekreacyjna może być realizowana również w oparciu o naturalne obszary wypoczynkowe, szlaki oraz ścieżki rowerowe. W kompleksach leśnych w obrębie miasta znajduje się ok. 200 km pieszych znakowanych szlaków turystycznych. Teren wzdłuż szlaków pozostaje jednak zaniedbany, a skromna mała architektura jest systematycznie dewastowana. Tereny te w niewystarczającym stopniu są przystosowane (poprzez odpowiednie zagospodarowanie i infrastrukturę) do aktywnego spędzania czasu i wypoczynku. W Szczecinie (wg stanu na koniec 2007 r.) istnieje blisko 40 km ścieżek rowerowych i ponad 35 km szlaków rowerowo-pieszych w lasach komunalnych. Długość ścieżek systematycznie wzrasta przy okazji przeprowadzania modernizacji i przebudowy ciągów komunikacyjnych na terenie miasta. Jednak jest ich wciąż za mało i nie tworzą one spójnego systemu − są to w większości pojedyncze, krótkie odcinki.

W mieście znajduje się 14 przystani wodnych. Większość szczecińskich obiektów wodnych wymaga dodatkowych nakładów w celu poprawy standardu infrastruktury, dotyczy to budowy zaplecza technicznego (remonty i przechowywanie sprzętu pływającego), bazy noclegowej, sanitariatów oraz modernizacji nabrzeży. W okresie sprawozdawczym zmodernizowano Ośrodek Morski Pałacu Młodzieży, a dzięki wsparciu finansowemu ze środków Unii Europejskiej zmodernizowano część nabrzeża należącego do Portu Jachtowego Marina Pogoń Stowarzyszenia Euro Jacht Klub Pogoń.
Rozmieszczenie obiektów kultury fizycznej na terenie Szczecina jest nierównomierne. Najwięcej zasobów mają osiedla: Arkońskie – Niemierzyn, Śródmieście – Północ, Turzyn, Nowe i Stare Miasto; najmniej – Bukowo, Golęcino – Gocław, Warszewo i Żelechowa. Brakuje obiektów na osiedlach: Głębokie – Pilchowo, Krzekowo – Bezrzecze, Płonia – Śmierdnica – Jezierzyce, Wielgowo – Sławociesze i Kijewo.
W mieście wciąż brakuje obiektów rekreacyjnych na poziomie tzw. rekreacji osiedlowej. Z tego też względu w 2007 roku rozpoczęto realizację gminnego projektu „Osiedlowe Centra Sportu i Rekreacji”. Do 2010 powstaną obiekty sportowe umożliwiające rekreację i upowszechnianie sportu wśród mieszkańcom osiedli. Projekt ma na celu utworzenie 5 Osiedlowych Centrów Sportu i Rekreacji w oparciu o obiekty oświatowe i osiedlowe w poszczególnych dzielnicach miasta, jako jednostki prowadzące i skupiające z kolei 15 Lokalnych Centrów Sportu i Rekreacji w poszczególnych osiedlach: OCSiR Zachód, Północ, Śródmieście, Prawobrzeże/Dąbie, Prawobrzeże/Bukowo-Klęskowo. W 2007 r. z budżetu Miasta wydatkowano 1 500 tys. zł na prace budowlano-modernizacyjne w obiektach oświatowych znajdujących się w obrębie poszczególnych Centrów.

Dla miasta aspirującego − zgodnie z celami zdefiniowanymi w Strategii Rozwoju Szczecina − do roli metropolii, ponadregionalnego ośrodka sportu i turystyki, centrum ważnych wydarzeń o zasięgu krajowym i zagranicznym, istniejąca infrastruktura jest niewystarczająca. Brakuje bazy do prowadzenia imprez masowych, przede wszystkim hali widowiskowo-sportowej, bez której nie jest możliwa w Szczecinie organizacja wielu imprez, w tym np. zawodów rangi europejskiej. Brakuje również obiektów specjalistycznych, a istniejące wymagają bądź gruntownych remontów, bądź − z uwagi na stan techniczny − są sukcesywnie likwidowane (np. Wioślarski Tor Regatowy „Dziewoklicz”). Wieloletnie zaniedbania w zakresie infrastruktury związanej z uprawianiem sportów i turystyki wodnej skutecznie uniemożliwiają realizację wizji Szczecina jako centrum jachtingu i ośrodka sportów wodnych.
Niedostatecznie rozwinięta infrastruktura sportowa oznacza brak zaplecza dla młodych sportowców i ograniczone możliwości osiągania najlepszych rezultatów, jak również hamuje rozwój dyscyplin sportowych. Niestety inwestycje związane z budową nowoczesnych obiektów sportowych są przedsięwzięciami kapitałochłonnymi i ich realizacja nie jest możliwa bez bezpośredniego zaangażowania środków z budżetu państwa oraz funduszy strukturalnych.