1. Położenie miasta i jego środowisko przyrodnicze

1.1. Geografia

Szczecin położony jest w odległości ok. 60 km od morza i 30 km od Zalewu Szczecińskiego. Powierzchnia miasta wynosi 300,83 km2.
Obszar miasta wraz z terenami przyległymi znajduje się w makroregionie Pobrzeża Południowobałtyckiego i obejmuje:

• Wzgórza Warszewskie,
• Dolinę Dolnej Odry,
• Wzgórza Szczecińskie,
• Równinę Goleniowską.

W zachodniej części miasta do najważniejszych form geomorfologicznych należą:

• Wzgórze Warszewskie, wyniesione od ok. 35 do 132 m n.p.m.,
• subglacjalna rynna kopalna o przebiegu południkowym (Tanowo – Pilichowo – Szczecin), głęboko (lokalnie do 100 m) wcięta w starsze podłoże,
• Niecka Niebuszewska, stanowiąca rozległe obniżenie na południowym wschodzie lewobrzeżnej części miasta.

We wschodniej części Szczecina wyróżnia się:

• Wzgórza Bukowe osiągające wysokość 148,4 m n.p.m.,
• Równinę Goleniowską.

Najniżej położonym terenem w Szczecinie jest Międzyodrze – od 0,5 do 0,1 m n.p.m. (pojawiają się niewielkie powierzchnie depresyjne rzędu 0,10 m p.p.m.).

1.1.1. WODY POWIERZCHNIOWE

Głównym elementem systemu hydrograficznego Szczecina jest rzeka Odra dopływająca do miasta dwoma nurtami:

• wschodnim: Odra Wschodnia (Regalica) średniej głębokości ok. 7 m i szerokości ok. 160 m (na odcinku od Widuchowej do Jeziora Dąbie);
• zachodnim: Odra Zachodnia o głębokości od 5 do 10 m i szerokości od 140 do 200 m poniżej Widuchowej. Poniżej Mostu Długiego głębokość jest sztucznie utrzymywana ze względu na konieczność zachowania odpowiedniej głębokości toru wodnego Szczecin – Świnoujście.

Na lewobrzeżnej części miasta długość cieków wynosi ok. 60 km, natomiast na Prawobrzeżu łączna długość cieków wynosi ok. 53 km. Największa sieć kanałów występuje na Międzyodrzu. Wśród zbiorników wód stojących występujących w granicach miasta można wyróżnić: jezioro Dąbie (czwarte pod względem powierzchni w Polsce) i Jezioro Głębokie oraz Jezioro Szmaragdowe, Rusałka, Słoneczne.

1.1.2. WODY PODZIEMNE

W obszarze Szczecina i jego okolic głównym użytkowym piętrem wodonośnym jest piętro czwartorzędowe, niemniej jednak miejscami wydziela się również poziomy: mioceńskie i oligoceńskie oraz piętro kredowe, które nie mają charakteru użytkowego ze względu na słabe parametry hydrauliczne budujących je warstw lub jakość występujących ich obrębie wód podziemnych.
Użytkowe poziomy wód słodkich na obszarze GZWP nr 122 występują w utworach czwartorzędowych do głębokości 100-160 m.
Zasoby dyspozycyjne wynoszą tu: w rejonie B (zlewnia Gunicy) 12 016 m3/d i w rejonie C (zlewnia Odry) 23 796 m3/d .
W obrębie struktury GZWP Nr 122 Dolina kopalna Szczecin zlokalizowane są 4 działające ujęcia wód podziemnych dla Szczecina – „Pilchowo”, „Arkonka”, „Świerczewo” i „1-go Maja”.
Zarówno na zachód i południe od Szczecina, w obrębie Wału Stobiańskiego i Wzgórz Warszewskich jak również na wschód od Odry, w obrębie Wzgórz Bukowych, parametry hydrogeologiczne zaburzonych glacitektonicznie warstw wodonośnych są niesprzyjające dla budowy ujęć wód podziemnych.

1.1.3. ZASOBY GEOLOGICZNE

Szczecin leży w strefie osiowej Niecki Szczecińskiej, o czym świadczą najwyższe miążości utworów kredowych i stosunkowo niskie podłoże spągu kredy. Największą miążość w najbliżej położonym otworze strukturalnym “Szczecin IG1” odwierconym do głębokości 1 865,9 m osiągają:

• utwory kredy górnej ok. 1 254,5 m,
• osady trzeciorzędowe ok. 304,0 m,
• utwory jury ok. 256,5 m.

Na terenie Szczecina występują surowce mineralne:
energetyczne:

• węgiel brunatny o miążości ok. 0,2 – 0,5 m stwierdzono w okolicach Płoni, Śmierdnicy i Jezierzyc; w XIX wieku na tych terenach oraz w okolicy Podjuch i Zdrojów pracowały niewielkie kopalnie węgla brunatnego;
• torfy, znaczne złoża występują na obszarze Międzyodrza o miążości do 6 m, a złoże Zaleskie Łęgi 7-8 m. W nadkładzie torfów znajdują się namuły mineralne osiągające miąższość do 1,5 m. Drugie złoże torfu jest zlokalizowane nad jez. Dąbie, w obrębie półwyspu Załom i rozciąga się na północ od niego po dolinę Iny. W granicach Szczecina znajdują się pokłady torfu niskiego i przejściowego o miąższości do 5,8 m,;

skalne:

• kreda jeziorna o miążości 0,3 – 0,7 m występuje na terenie zalewowym Odry zachodniej, oraz w obrębie doliny Płoni na południe od Sławociesza. Pokłady tego surowca są niewielkie;
• gliny zwałowe (Równina Gumieniecka, Góry Bukowe, Wzgórza Warszewskie, Śmierdnica) o miąższości ok. 10 m;
• iły, były surowcami mineralnymi szczególnie często eksploatowanymi. Występują na obszarze plateau Warszawa i tzw. skarpy skolwińskiej, a także pomiędzy Płonia a Śmmierdnicą.. Największe złoża ceramiki budowlanej obecnie nieeksploatowane zlokalizowane są w rejonach: Niebuszewo – 2 432 tys. m3, Szczecin Zgoda –2 017 tys. m3, Bukowo (Płonia) – 5 107 tys. m3 oraz Bukowo (Wschód) – 628 tys. m;
• piaski i żwiry wodnolodowcowe, występujące w okolicy Wzgórz Warszewskich i Gór Bukowych, a także na południowy zachód od Śmierdnicy.

Niewielkie żwirownie dla potrzeb lokalnych eksploatowane były w Śmierdnicy i Podjuchach. Jedyne większe wyrobisko piasków drobnoziarnistych znajduje się na trasie Dąbie – Wielgowo.
Szczecin położony jest na terenie Niziny Szczecińskiej na styku trzech mezoregionów geograficznych: Doliny Dolnej Odry, Wzgórza Szczecińskiego i Równiny Goleniowskiej. Naturalne walory przyrodnicze sprawiają, że rejon Szczecina należy do bardziej interesujących obszarów Europy Środkowej. Do najważniejszych walorów środowiska naturalnego Szczecina można zaliczyć rzeźbę terenu, urozmaiconą sieć wodną, łagodne warunki klimatyczne oraz bogatą florę i faunę.

1.2. Warunki klimatyczne

Klimat na terenie Szczecina kształtowany jest głównie przez bliskość morza, warunki fizjograficzne oraz obecność dużych zakładów produkcyjnych i przemysłowych – zarówno na terenie miasta jak i w jego otoczeniu. W ostatnich latach odnotowano w Szczecinie również wpływy klimatu oceanicznego i kontynentalnego.
Wpływ morza, usytuowania terenu, dużych zbiorników wodnych i kompleksów leśnych przejawia się w postaci stosunkowo łagodnej zimy oraz dość chłodnego, wilgotnego lata. Zanieczyszczanie powietrza przez zakłady przemysłowe przyczynia się do zwiększenia częstotliwości opadów.

Do najważniejszych elementów określających klimat należą: zachmurzenie, nasłonecznienie, temperatura powietrza, wilgotność, opady, ciśnienie atmosferyczne oraz wiatry.
Charakterystyka warunków meteorologicznych występujących w mieście została wykonana w oparciu o pomiary na stacjach przy ul. Andrzejewskiego, Piłsudskiego i Łącznej. Na wszystkich stanowiskach pomiarowych przebieg temperatur był podobny W 2006 roku najzimniejszym miesiącem był styczeń, a najcieplejszym lipiec. Najniższą temperaturę –22,60C zarejestrowano w dniu 23 stycznia 2006 roku, a najwyższą 27,30C dnia 20 lipca. Średnia temperatura w sezonie grzewczym wynosiła 1,80C, natomiast w sezonie letnim wynosiła 15,10C. W 2006 roku średnia temperatura roczna wynosiła 8,40C.

Największe nasłonecznienie występowało w czerwcu i lipcu.

Wilgotność w Szczecinie kształtują masy powietrza napływające znad oceanu, duże zbiorniki wodne oraz kompleksy leśne. We wszystkich miesiącach wilgotność względna kształtuje się na poziomie co najmniej 70%, przy czym jesienią jest ona prawie o 10% wyższa niż wiosną. Miesiącem o najmniejszej wilgotności jest lipiec.
Odnotowuje się systematyczny spadek średnich rocznych sum opadów (446 mm w 2006 roku, podczas gdy średnia w okresie 1995 – 2005 wynosiła 575 mm). Maksymalne wartości opadu zarejestrowano w sierpniu i listopadzie.

W Szczecinie przeważają wiatry wiejące z kierunku południowo-zachodniego. Wzgórza Warszewskie osłaniające miasto od północy powodują, że najmniej wiatrów wieje z kierunku północnego, co wpływa na złagodzenie klimatu. W 2006 roku najsilniejsze wiatry wiały w okresie od listopada do maja, a ich średnia prędkość wynosiła 2,87 m/s, natomiast w poprzednich latach była znacząco większa i wynosiła 3,46 m/s.
 

1.3. Flora i fauna Szczecina

Szczecin zaliczany jest do miast o wyjątkowo urozmaiconej i bogatej szacie roślinnej. Łączna powierzchnia zieleni miejskiej wynosi 530,5 ha, w tym:

• parki – 142,5 ha,
• zieleńce – 55,2 ha,
• zieleń uliczna – 138,9 ha,
• cmentarze – 193,9 ha.

Z punktu widzenia między innymi możliwości wypoczynkowych, rekreacyjnych, edukacyjnych największą wartość przedstawiają duże kompleksy zieleni, do których na terenie Szczecina należą: lasy miejskie i państwowe oraz parki.
Lasy miejskie o łącznej powierzchni urządzonej 2 780,2 ha położone są głównie w północnej i południowo-wschodniej części miasta. Podstawowym gatunkiem lasotwórczym jest w nich sosna, drugim co do częstości występowania gatunkiem − dąb, a następnie olsza i buk. Pozostałe gatunki to: brzoza, robinia, modrzew, świerk i grab. Na terenie lasów miejskich znajdują się rośliny i zwierzęta objęte całkowitą lub częściową ochroną (ponad 30 gatunków roślin i ponad 150 gatunków zwierząt). Są one środowiskiem bytowania dzików, saren, jeleni, lisów, jenotów, borsuków, kun, tchórzy, piżmaków oraz zajęcy.
Lasy państwowe na terenie miasta obejmują powierzchnię ponad 2 716,36 ha i podobnie jak lasy miejskie zaliczane są do lasów ochronnych. Są to lasy mieszane. Głównymi występującymi tu gatunkami są sosna i olsza. Obok nich spotyka się dęby, topole, brzozy, robinie, buki, kasztanowce, wierzby, świerki i jesiony.
Lasy to główne zaplecze rekreacyjne dla mieszkańców aglomeracji szczecińskiej i turystów. Obok funkcji rekreacyjnej stanowią bogate źródło wiedzy przyrodniczej.
Na terenie Szczecina znajduje się 16 parków, w tym 15 w gestii Miasta. Są one miejscami spacerowo-wypoczynkowymi. Najpopularniejszym i największym parkiem Szczecina jest Park Kasprowicza (o powierzchni 27,03 ha) założony na początku XX wieku. Położony jest na wzniesieniu i stoku Doliny Niemierzyńskiej ze sztucznie utworzonym jeziorkiem Rusałka. W obrębie parku, pomimo znacznych dewastacji dokonanych po drugiej wojnie światowej, znajduje się jeszcze około 230 gatunków drzew i krzewów, a wśród nich tak cenne i rzadkie okazy jak: dąb biały, klon kolchicki, grujecznik japoński, kasztan jadalny, parocja perska, metasekwoja chińska czy kolwicja chińska.
Drugim co do wielkości jest Park Żeromskiego (o powierzchni 21,97 ha) utworzony na terenie dawnego cmentarza pod koniec XIX wieku. Wśród rodzimych gatunków drzew i krzewów stwierdzono występowanie na jego terenie takich okazów jak: dąb biały, klon kolchicki, kasztan jadalny, grujecznik japoński.
Inne parki usytuowane w różnych zakątkach miasta są znacznie mniejsze, ale stanowią cenne miejsca rekreacyjne dla okolicznych mieszkańców. Obok roślinności rodzimego pochodzenia występują w nich również przedstawiciele cennych gatunków drzew i krzewów wyrosłych głównie samoistnie. Pozostałe parki to: Park Dendrologiczny im. prof. St. Kownasa, Park Brodowski, Park Andersa, Park Powstańców, Park Arkoński, Park Noakowskiego, Park Jasne Błonia, Park przy stawie Brodowskim, Park przy ul. Sąsiedzkiej, Park przy ul. Przodowników Pracy.
Dużym i ciekawym skupiskiem zieleni są cmentarze. Największym z nich jest Cmentarz Centralny spełniający jednocześnie funkcje cmentarne i parkowe, znajduje się w lewobrzeżnej części miasta i zajmuje powierzchnię 168 ha. Na jego terenie występuje 360 gatunków i odmian drzew oraz krzewów. Bardzo dobrze zaaklimatyzowały się tu gatunki północnoamerykańskie. Na szczególną uwagę zasługują okazy rzadko występujących w Polsce i Europie drzew, takich jak dąb zimozielony czy miłorząb dwuklapowy.

W granicach miasta znajduje się też wiele mniejszych elementów zieleni, do których należą zieleńce, w tym zieleń przy budynkach użyteczności publicznej, bulwarach, promenadach. W mieście istnieje 90 zieleńców.
Stan obecny zieleni Szczecina nie jest zadowalający. Wpłynęły na to m.in. zmiany w strukturze komunikacyjnej miasta, rozbudowa osiedli mieszkaniowych, starzenie się roślinności, zanieczyszczenie gruntów i atmosfery. Systematycznie przeprowadzane zabiegi pielęgnacyjne i ochronne przynoszą częściowe efekty, gdyż niektóre drzewa (np. lipy) bardzo źle znoszą wzmożony ruch komunikacyjny i związane z nim zanieczyszczenia oraz hałas.

Miejskie środowisko przyrodnicze, pomimo znaczących dewastacji, stanowi niepowtarzalną wizytówkę Szczecina, decyduje o klimacie miasta, jest cenną atrakcją turystyczną. Chociaż w wielu przypadkach przywrócenie bądź zachowanie historycznej świetności środowiska przyrodniczego leży w interesie miasta, wciąż z mapy Szczecina znikają cenne enklawy zieleni.
Dla ochrony najcenniejszych walorów przyrodniczych utworzone zostały na terenie miasta i na terenach do niego przylegających: rezerwaty, parki krajobrazowe, użytki ekologiczne, zaś szczególnie cenne okazy przyrody żywej i nieożywionej lub ich skupiska zaliczono do pomników przyrody.
Podejmowane działania pielęgnacyjne, ochronne i renowacyjne tylko w niewielkim stopniu poprawiają kondycję i stan środowiska przyrodniczego miasta. Przegrywa ono walkę z ekspansją budownictwa mieszkaniowego i przemysłowego, z narastającym zanieczyszczeniem wód, atmosfery, ziemi, a także ze zwykłą bezmyślnością, ignorancją, zaniedbaniem oraz powszechnym brakiem wiedzy o niepowtarzalnych jego walorach.
 

1.4. Obszary prawnie chronione

Obszary prawnie chronione znajdujące się w granicach administracyjnych miasta Szczecina zajmują powierzchnię 1 680,1 ha, co stanowi ok. 6% ogólnej powierzchni miasta.
Najciekawszym obszarem jest niewątpliwie Szczeciński Park Krajobrazowy „Puszczy Bukowa” (o powierzchni 9 096 ha, w tym 359 ha w granicach Lasów Miejskich), który powstał w 1981 roku. Puszcza Bukowa jest zwartym kompleksem leśnym porastającym pasmo polodowcowych wzgórz morenowych. Do walorów przyrodniczych należy przede wszystkim zaliczyć liczny udział w lasach chronionego cisa, który występuje tutaj z samosiewu oraz stanowiska rzadko spotykanych i chronionych roślin: bluszcz pospolity (masowo), lepnica zwisła, konwalia majowa oraz wiciokrzew pomorski. Do walorów krajobrazowych należy tu przede wszystkim malownicze Jezioro Szmaragdowe. Jezioro powstało w wyniku wtargnięcia wody do kopalni wapieni kredowych.
Jednym z obszarów chronionych jest Rezerwat „Zdroje”, powołany w 1959 roku rezerwat florystyczny zajmujący powierzchnię 2,1 ha. Ochroną rezerwatową objęto najcenniejsze fragmenty Parku Leśnego Zdroje ze stanowiskami naturalnie odnawiającego się cisa pospolitego. Obecnie w rezerwacie znajduje się kilkaset okazów tego gatunku z najbardziej okazałym cisem „Warcisława”.
Chronione zespoły przyrodniczo-krajobrazowe zajmują powierzchnię 1 205,7 ha . Są to: Dolina Siedmiu Młynów i źródła strumienia Osówka, Wodozbiór, Zespół Parków Kasprowicza – Arkoński, Jezierzyce, Park Leśny w Strudze, Zaleskie Łęgi, Dębina.
Natomiast prawem chronione użytki ekologiczne zajmują powierzchnię 152,79 ha
Są to: Stawek na Gumieńcach, Stawek przy ul. Śródleśnej, Dolina Strumienia Żabiniec, Dolina Strumieni Skolwinki, Stołczynki i Żółwinki, Dolina Strumienia Grzęzieniec, Klucki Ostrów.
Na terenie miasta Szczecina znajduje się 27 pomników przyrody objętych ochroną.
 

1.5. Zagrożenia stanu środowiska

1.5.1. ZAGROŻENIA NIEKORZYSTNYMI ZJAWISKAMI KLIMATYCZNYMI

Ukształtowanie czynników atmosferycznych powoduje, że w Szczecinie stosunkowo często występują silne wiatry. Duże prędkości wiatru były notowane w około 10% przypadków w roku. W związku z tym w 2006 roku występowała mniejsza liczba dni bezwietrznych. Gęste mgły (do 200 m widoczności) notowane są głównie we wrześniu i październiku. Przymrozki obserwowane są głównie wiosną i jesienią, przy czym przymrozki przygruntowe notowane są również w czerwcu.
Szczecin narażony jest na powodzie. Do czynników powodujących to zagrożenie należą między innymi: usytuowanie terenów miejskich w obrębie dolnego dorzecza rzeki Odry, wpływ silnych wiatrów i sztormów na wybrzeżu wywołujących zjawiska tzw. „cofki”, wiosenne roztopy oraz występowanie ulewnych deszczów w ciągu roku.

1.5.2. ZAGROŻENIA DZIAŁALNOŚCIĄ CZŁOWIEKA

Do głównych zagrożeń stanu środowiska spowodowanych działalnością człowieka należą:

• zanieczyszczenie wód,
• zanieczyszczenie atmosfery,
• hałas,
• zaśmiecanie ziemi odpadami i niewłaściwa gospodarka nimi,

oraz inne nadzwyczajne zagrożenia.

Zanieczyszczenia wód, znacznie przekraczające dopuszczalne normy, obserwuje się w większości rzek oraz zbiorników wodnych na terenie Szczecina. Mimo wyraźnie zaznaczającej się stałej poprawie jakości wód odrzańskich napływających do miasta, bardzo widoczne jest drastyczne pogorszenie jakości wód Odry Zachodniej w centrum miasta. Wody w tym rejonie są w wysokim stopniu obciążone związkami organicznymi i biogenicznymi oraz silnie skażone pod względem sanitarnym. Efektem odprowadzania zanieczyszczeń do Odry jest wzrost ich poziomu i eutrofizacji wód Roztoki Odrzańskiej i Zalewu Szczecińskiego spełniających rolę oczyszczalni ścieków Szczecina.
W 2006 roku z miasta odprowadzono 26 544 dam3 ścieków, w tym 10 238 dam3 oczyszczonych.
Niska jakość wód Regalicy i Płoni oraz wynoszone tymi rzekami duże ładunki związków organicznych i biogenicznych związków fosforu i azotu wpływają negatywnie na jakość wód jez. Dąbie, którego czystość znajduje się poniżej klasy III.
Wody jeziora Głębokiego pod względem fizyko-chemicznym zostały zakwalifikowane do III klasy czystości, co było spowodowane głównie silnym wiosennym zakwitem glonów. Natomiast wody jeziora Szmaragdowego odpowiadają II klasie czystości wód.
Zanieczyszczenia wód mogą być spowodowane różnymi czynnikami, lecz na terenie Szczecina są one spowodowane głównie działalnością człowieka. Zanieczyszczenia wód zagrażają egzystencji związanych z ich środowiskiem zwierząt, roślin oraz samemu człowiekowi. Obniżają wartość walorów rekreacyjnych, turystycznych i sportowych terenów wodnych i nadwodnych. W końcowym efekcie znacznie obniżają atrakcyjność turystyczną miasta, zmniejszają popyt turystyczny, a tym samym dochody mieszkańców działających w sferze szeroko pojętych usług turystycznych.

Na jakość powietrza na obszarze aglomeracji Szczecina wpływ mają lokalne źródła emisji: powierzchniowe, pochodzące ze źródeł punktowych (indywidualne ogrzewanie mieszkań) oraz ze źródeł liniowych (drogi będące źródłem zanieczyszczeń z transportu samochodowego), a także emisje transgraniczne (Niemcy) i z obszarów sąsiednich (powiat policki i gryfiński). W mieście występują obszary (m.in. rejon Bramy Portowej), gdzie przekraczane są wartości stężeń dopuszczalnych, głównie dwutlenku azotu. Szczecin należy do miast o dużej skali zagrożenia środowiska emisją zanieczyszczeń powietrza przez pyły i gazy emitowane z zakładów szczególnej uciążliwości i pod tym względem dominuje w województwie zachodniopomorskim.

Podstawowe znaczenie dla czystości powietrza ma sektor energetyczny, ponieważ w ogólnej emisji zanieczyszczeń dominują pyły i gazy ze spalania paliw (dwutlenek siarki i azotu). Należy jednak podkreślić, że w tym sektorze zrealizowano także największe inwestycje proekologiczne.
W ostatnich latach na pogorszenie jakości powietrza znacznie wpływa transport (tendencja wzrostowa) i emisja niezorganizowana.
Emisja podstawowych zanieczyszczeń do powietrza ze źródeł punktowych w porównaniu z emisją w 2005 roku znacznie wzrosła, zwłaszcza w przypadku SO2 (100%) i NO2 (62%). Dla pozostałych zanieczyszczeń wzrost ten nie był aż tak znaczący, np. emisja pyłu wzrosła o 16 %. Wzrost emisji podstawowych zanieczyszczeń powietrza spowodowany był wyjątkowo długą i mroźną zimą, a co za tym idzie większym zapotrzebowaniem na ciepło w sezonie grzewczym.
Przekroczenie zanieczyszczeń powietrza w mieście nastąpiło na obszarze Śródmieścia, Pogodna, oraz terenach w prawobrzeżnej części miasta (osiedla: Majowe, Słoneczne, Zdroje).

Do głównych źródeł hałasu w środowisku miejskim należy komunikacja drogowa. Najbardziej uciążliwymi dla mieszkańców są główne ulice Szczecina i trasy wylotowe z miasta. Natomiast w rejonach zabudowy mieszkaniowej podlegających ochronie, najwyższe poziomy hałasu występują przy ulicach, na których torowisko tramwajowe nie jest wydzielone z jezdni. Wprawdzie ruch drogowy regulowany jest sygnalizacją świetlną ograniczającą średnią prędkość ruchu pojazdów samochodowych, niemniej w porze nocnej większość sygnalizatorów jest wyłączana, co sprzyja rozwijaniu przez pojazdy nadmiernej prędkości i powoduje podwyższoną emisję hałasu. Przyczyną dokuczliwego hałasu w mieście jest również ruch kolejowy na liniach przebiegających w pobliżu zabudowy mieszkaniowej.
Hałas powodowany działalnością gospodarczą najczęściej jest problemem o małym zasięgu, ale dla okolicznych mieszkańców bywa mocno uciążliwy.
W ostatnich latach, w związku z rozwojem turystyki, coraz częściej występują przekroczenia norm hałasu powstałego w wyniku prowadzenia działalności usługowej (w tym rozrywkowej) i handlowej.
 

1.6. Działania na rzecz ochrony środowiska

W 2006 roku na inwestycje służące ochronie środowiska w Szczecinie poniesiono wydatki rzędu ponad 18 375,7 tys. zł, w tym:

• środki własne – 22 059,4 tys. zł,
• z zagranicy – 82 751,1 tys. zł,
• kredyty i pożyczki krajowe – 53 162,1 tys. zł,
• pozostałe – 22 397,8 tys. zł.

W województwie zachodniopomorskim na inwestycje ekologiczne poniesiono koszty w kwocie 500 567,20 tys. zł, z czego 82 751,1 tys. zł to środki z zagranicy.

W granicach miasta znajdują się obszary ekologicznego zagrożenia, charakteryzujące się przekroczeniem norm w zakresie jakości wód powierzchniowych, hałasu, degradacji powierzchni ziemi oraz zanieczyszczeń gleby i powietrza. Największe źródła ciepła w mieście oparte są na węglu, co w istotny sposób przyczynia się do zanieczyszczenia powietrza. Obecnie jakość wód Odry (na terenie miasta) oraz jeziora Dąbie nie odpowiada żadnym normom. Reszta cieków i większość zbiorników wodnych jest klasyfikowana w III klasie czystości. Stan ten dyskwalifikuje wody powierzchniowe pod względem wykorzystania ich do celów kąpieliskowych, a w pewnej mierze także żeglarskich, co stanowi ograniczenie do ich rekreacyjnego wykorzystania.
 

Źródła informacji

1. Powiaty w Polsce 2006, Główny Urząd Statystyczny,
2. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania miasta Szczecina,
3. Urząd Statystyczny w Szczecinie,
4. Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, Urząd Miasta Szczecin.
    

Mapy