DWORZEC GŁÓWNY PKP (1)

Pierwszy pociąg przybył z Berlina do Szczecina 15 sierpnia 1843 r., dając początek kolejnictwu na Pomorzu. Przejechał trasę liczącą 134,5 km w ciągu 4,5 godziny.

Szczeciński dworzec powstał na tzw. Górnym Wiku, na którym w XVII w. znajdowały się liczne wiatraki, a w końcu XVIII w. ogrody szczecińskiego przemysłowca i kupca Velthusena - z alejkami, tajemniczymi grotami i altanami.

W dniu otwarcia dworca kolejowego w Szczecinie mierzył on 5 ha powierzchni, miał 4 km torowisk i 30 zwrotnic, a na początku XX w. - już 129 ha powierzchni, 114 km torowisk i 455 zwrotnic. Szczecin uzyskał połączenie kolejowe ze Stargardem 1 maja 1846 r. Liczyło ono 34,6 km długości. W 1865 r. podjęto decyzję o zmianie układu czołowego dworca na przelotowy, co zostało zrealizowane 15 maja 1868 r. W tym celu oddano do użytku most o długości 140 m, z przęsłem obrotowym, przechodzący przez Odrę do Kępy Parnickiej w rejonie Kanału Zielonego. Układ taki zachowany jest do dzisiaj.

Po wyjściu z dworca naszą uwagę przykuwa współczesny pomnik kolejarza przekładającego zwrotnicę, dzieło szczecińskiego artysty Ryszarda Chachulskiego.

Na Odrze widoczna jest niewielka wyspa Przymoście, zwana Wenecją, z przystanią Akademickiego Związku Sportowego. Od 1 listopada 1854 r. przebiegał przez jej północny skraj most drewniany, później od 1900 r. czteroprzęsłowy stalowy i kamienny most Dworcowy, o łącznej długości 174.6 m, z podnoszonym dwuczęściowym przęsłem o rozpiętości 18 m.

Idąc sprzed dworca w prawo ulicą Kolumba (tutaj szlak nie prowadzi), widzimy zachowane częściowo budynki mieszkalne i przemysłowe z końca ubiegłego i początku obecnego wieku. Rejon ten posiada pierwotną zabytkową zabudowę zniszczoną wskutek nalotów alianckich. Zachowana została zajezdnia tramwajowa i stacja transformatorowo-prostownikowa. Stacja ta zlokalizowana jest na Wyspie Jaskółczej. Prowadzi na nią zabytkowy nitowany stalowy most, zbudowany w 1921 r. (proj. Herman Scholl). Obecnie most mieści się na terenie Szczecińskiego Centrum Przedsiębiorczości. Z mostu widać przemysłową zabudowę zachodniego brzegu Odry. W nadszarpniętych zębem czasu detalach architektonicznych dostrzec można wiele uroku.

Na przeciwległym brzegu Odry, na Kępie Parnickiej, widoczne są zabudowania Spółki Akcyjnej "Odratrans", przekształconej z przedsiębiorstwa "Żegluga na Odrze". W części południowej widać pochylnie dawnej Stoczni "Odra".

Kępa Parnicka nazywana była Srebrną Łąką, od istniejącej tu huty srebra. Na wyspie w XIX i XX w. znajdowały się składy drewna i torfu. Intensywna rozbudowa portu na Łasztowni stała się powodem zbudowania i oddania do użytku 15 maja 1877 r. Dworca Wrocławsko-Świdnickiego na Łasztowni. Na dworzec ten przybywali biedniejsi emigranci, by statkami handlowymi popłynąć do Ameryki. Bogatsi udawali się tam statkami pasażerskimi.

Sprzed dworca skręcamy w lewo i wzdłuż czerwonej linii idziemy w kierunku mostu i wiaduktu kolejowego.

Trójprzęsłowy most kolejowy posiada środkowe przęsło obrotowe. Łączna długość mostu wynosi ok. 140 m. Po prawej stronie Kanał Zielony łączący Odrę z Parnicą. Na jego południowym brzegu przystań Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.